Saan Magmumula ang Aking Tulong?

Isang Mensaheng Umaabot sa Kaluluwa mula sa Awit 121:1–8

Ni Chris N. Braza

Soul Care International Foundation, Inc.

Brazaar CHAIN

May mga sandaling ang kaluluwa ang unang napapagod bago ang katawan.

Mga sandaling ang mga tanong ay mas malakas kaysa sa mga sagot, at ang landas sa unahan ay tila mas mahaba kaysa sa ating lakas. Sa ganitong mga sandali, nagsasalita ang Awit 121—hindi lamang bilang tula, kundi bilang sandigan ng kaluluwa.

“Itinataas ko ang aking mga mata sa mga bundok;

saan magmumula ang aking tulong?” (Awit 121:1)

Hindi ito tanong ng mahina.

Ito ay tapat na daing ng isang manlalakbay.

Kapag ang Kaluluwa ay Tumingin Paitaas

Hindi itinatanggi ng mang-aawit ang takot, pagod, o pag-aalinlangan. Ngunit hindi rin niya hinahayaang ang mga ito ang may huling salita. Itinataas niya ang kanyang mga mata—hindi dahil ang mga bundok ang sagot, kundi dahil ang pagtingin paitaas ay nagpapaalala sa kaluluwa kung saan hindi nagmumula ang tunay na tulong.

Hindi sa posisyon.

Hindi sa kapangyarihan.

Hindi sa tao.

“Ang aking tulong ay nagmumula sa Panginoon,

na gumawa ng langit at lupa.” (v.2)

Ito ang diwa ng pag-aalaga sa kaluluwa: ang tulong ay hindi nakaugat sa sitwasyon, kundi sa Manlilikha. Ang Diyos na lumikha ng langit at lupa ay hindi malayo sa iyong pinagdaraanan—Siya ay aktibong kumikilos sa iyong buhay.

Ang Diyos na Hindi Kailanman Nakatutulog

Isa sa mga pinakatahimik ngunit malalim na takot ng puso ng tao ay ang maiwan—ang pakiramdam na baka ang Diyos ay gising para sa iba, ngunit hindi para sa atin.

Binabasag ito ng Awit 121.

“Hindi Niya hahayaang madulas ang iyong paa;

ang nag-iingat sa iyo ay hindi iidlip.

Hindi nga iidlip ni matutulog man

ang nag-iingat sa Israel.” (vv.3–4)

Napapagod ang tao. Nabibigo ang mga sistema. Napapahinga ang mga lider. Ngunit ang Diyos ay hindi nadidistract, hindi inaantok, at hindi nawawala sa pokus. Gising Siya sa iyong mga luha, sa iyong mga panalangin, at sa iyong proseso.

Hindi Siya pabaya.

Siya ay mapagbantay.

May Lilim Ka, Hindi Ka Hubad sa Init

“Ang Panginoon ang iyong tagapag-ingat;

ang Panginoon ang iyong lilim sa iyong kanang kamay.” (v.5)

Ang lilim ay proteksiyon.

Ang lilim ay pahinga.

Ang lilim ay awa sa gitna ng matinding init ng buhay.

Ipinapaalala ng Salmo: hindi ka lantad. Hindi ka pabayaang mag-isa. Hindi ka naglalakad nang walang takip. Ang Diyos ay malapit—nasa iyong kanang kamay—hindi bilang tagamasid lamang, kundi bilang tagapangalaga.

Inaalagaan sa Bawat Hakbang

“Ilalayo ka ng Panginoon sa lahat ng kapahamakan;

iingatan Niya ang iyong buhay.

Babantayan ng Panginoon ang iyong pagpasok at paglabas,

mula ngayon at magpakailanman.” (vv.7–8)

Hindi nito ipinapangakong wala nang sakit ang buhay.

Ipinapangako nito na ang buhay ay hindi kailanman wala ang Diyos.

Sa iyong pagdating at pag-alis.

Sa iyong mga simula at wakas.

Sa iyong ngayon at magpakailanman.

Ang pag-iingat ng Diyos ay hindi pansamantala—ito ay tipan.

Isang Paalala para sa Pagod na Kaluluwa

Ang Awit 121 ay hindi lamang awit ng mga naglalakbay; ito ay pahayag para sa bawat kaluluwang nasa proseso. Kung ikaw ay pagod, naguguluhan, o tahimik na lumalaban ngayon, pakinggan mo ito nang malinaw:

Hindi nahuhuli ang iyong tulong.

Hindi nalilimutan ang iyong buhay.

Hindi napapabayaan ang iyong kaluluwa.

Itaas mo ang iyong mga mata—hindi upang takasan ang realidad, kundi upang alalahanin kung sino ang may hawak nito.

At magpahinga sa katotohanang ito:

Ang Diyos na nag-iingat sa iyo… ay patuloy na mag-iingat.

— Chris N. Braza

Soul Care International Foundation, Inc.